Diensten

  1. 19-11 10:00 VK Ds R. Staat, Andijk
  2. 19-11 10:00 WaZ Ds. D. Fisser
  3. 26-11 10:00 VK Ds. A. van Nierop
  4. 26-11 10:00 WaZ Ds. K. Bras, Haarlem
  5. 03-12 10:00 VK Ds. K.E. Bras, Haarlem

Lees meer

U bent hier: Home - Vertel me jouw verhaal…. - Mijn verhaal - Greet Faber

Een interview met ... Greet Faber

 

Waarom ga je naar de kerk?

Omdat ik er nog altijd behoefte aan heb. Natuurlijk ben ik er ook mee opgegroeid, dus ik ben er van kinds af aan gewend en we bleven dat ook later doen. We hebben samen onze kinderen laten dopen. Voor mij geeft de kerkgang een toegevoegde waarde aan het leven, daarom wil ik het ook blijven volhouden. Hoewel ik zie dat van veel mensen van mijn generatie, die hun kinderen hebben laten dopen, die kinderen toch niet meer in de kerk komen. Ook de mijne niet. Maar als ik nu zie hoe goed de tienerdienst loopt, vind ik dat hoopvol en vreugdevol! Er is een band onder de jeugd die hen samenbindt en actief maakt. Vorig jaar toen tijdens de belijdenis dienst jonge mensen zo zelfbewust met hun eigen teksten hun geloof beleden, dat vond ik prachtig! Heel anders dan in onze tijd, wij mochten alleen ja zeggen op oude formulieren, terwijl je het daar lang niet helemaal mee eens was. Ik weet nog goed dat ik steigerde bij de woorden: de enige ware leer, die in de kerk alhier geleerd wordt. Maar toch zei je ja en voelde dan toch dat je erbij hoorde.

 

Het was vroeger anders?

Ik ben opgegroeid in een klein dorpje in Friesland. Dat was een gesloten gemeenschap, maar wel een actieve gemeente met grote onderlinge betrokkenheid, maar ook een geest van waakzaamheid voor alle gevaren die er in de wereld op je af konden komen. Je vrienden en kennissen waren van de eigen kerk. Je blikveld was dus wel beperkt. Je leerde wel om trouw te blijven aan de kerk waar je bij hoorde. Zelfs later in Leeuwarden was het de gewoonte om alleen naar zaken te gaan met dezelfde achtergrond. Ik ging daar naar de Hervormde kweekschool. Daar heb ik pas geleerd om kritisch te luisteren. Daar heb ik andere kanten leren kennen van het geloof. Daar was een voorganger die niet dogmatisch preekte, maar met veel liefde. Dat te leren kennen gaf zoveel ruimte. Toch, toen ik in Beverwijk kwam wonen en Katholieke buren had, was dat eerst heel vreemd voor me. Maar ik heb veel van ze geleerd en respect voor ze gekregen. Door later wel andere kerken te bezoeken ben ik mijn geloof niet kwijtgeraakt, maar heeft het een andere dimensie gekregen met veel meer ruimte voor de ander en mezelf.

 

Er is dus veel veranderd?

Ach, toen hier tijdens de Paascyclus voor het eerst een Paaskaars gebruikt werd, hoorde je het ook gonzen door de kerk: het lijkt wel katholiek!
De dwang van het heilig moeten was er vroeger wel in alle kerken, maar is bij ons nu gelukkig weg. Je mag nu leven vanuit de genade. Mijn ervaring is dat je vroeger moest leven naar de regels, en wie een scheve schaats reed, werd afgestraft.
Ik zie ook wel een verschil in de manier van kerk zijn tussen hier en bij mijn broer, die nog steeds in het dorp woont. Ze staan daar voor heel andere problemen dan wij hier. De plek waar je woont is natuurlijk van invloed op je ontwikkeling en manier van denken. In onze opvoeding stond trouw zijn aan en respect voor de ander toch wel hoog in het vaandel

 

Vind je in de kerk wat je zoekt?

Ik ben altijd een zoekende ziel geweest. Ik heb een tijd het leerhuis gevolgd, daar geleerd hoe joden met teksten uit de thora omgaan, en daar veel van geleerd. Ik voel me thuis bij de manier van kerk zijn van tegenwoordig, waarbij ieder op zijn eigen manier erbij hoort. In plaats van zoals vroeger slechts onder het gehoor te zitten, is het nu veel meer een vieren met elkaar, en delen met elkaar. Het dagelijks leven is druk en zakelijk, in de kerk kun je rust vinden en met elkaar delen wat je beweegt, zoals door gebedsintenties te noemen en samen voorbeden te doen over zorgen die je deelt met z'n allen, soms voor zieken, maar ook danken bij blijdschap, of voor onze partnergemeente in Guben bijvoorbeeld.
En dan mag je bovendien als gezegende mensen de nieuwe week weer in! Die zegen krijg je iedere zondag mee!

 

Hoe zie je de toekomst van de kerk?

Ik wil vooropstellen dat ik hoopvol ben. Al zeggen de cijfers dat het minder wordt en de vergrijzing toeneemt, ik zie zondags een goed gevulde kerk met mensen van jong tot oud. Mensen die er in durven te geloven. Dat het financieel wat minder gaat is een ander soort zorg. Maar toch, er zijn nog steeds kinderen in de kerk en jonge gezinnen. Ik ben dus niet somber over de toekomst. Ik kan genieten van alle hoopvolle dingen zoals een doop, of de grote groep tieners, die zo actief zijn.
Er is nog altijd duidelijk iets dat ons samenbindt. Maar soms moeten mensen eerst terug naar een nulpunt, om weer het gevoel te krijgen, dat de kerk en alles waar zij voor staat, toch waardevol is. Er is in deze tijd veel behoefte aan spiritualiteit, mensen willen toch iets met hun gevoel en zoeken naar invulling. Het imago van de kerk was heel lang: saai!, maar saai is de kerk allang niet meer, er is heel veel veranderd. Het kan natuurlijk altijd nog beter, het lopend avondmaal, vind ik, heeft weinig sfeer, er wordt in de banken dan nog al gepraat. Bij ons bezoek aan Guben vierden we het Avondmaal in een grote kring, dat deed me veel meer. En ik mis de Lutheranen wel een beetje: met hun wat rijkere liturgie hebben zij waarschijnlijk bijgedragen aan meer openheid , meer muziek en meer stijl in onze diensten.
Conclusie: ik voel me thuis in de levende gemeenschap die de PKN Beverwijk voor mij is.

PKN Nederland