U bent hier: Home - Meditaties - 13 januari 2018 - Meditatie door pastorTrudy Joosse-Ridder

Winter

Sommige mensen hebben een gruwelijke hekel aan de winter. De meeste mensen zijn niet zo uitgesproken, maar eigenlijk heb ik slechts één keer iemand ontmoet die de winter als haar lievelingsseizoen bestempelde. Lekker warm bij de kachel zitten als het buiten koud is, dat was wat ze zo heerlijk aan de winter vond. En ze was ook jarig in de winter, misschien scheelde dat.

Over de verschillende seizoenen staat niet veel in de bijbel. Maar dat er verschillende seizoenen bestaan, wordt al in het verhaal over de schepping verteld (Genesis 1:14). Het slot van het verhaal over de ark van Noach (Genesis 8:22) eindigt als volgt: Zolang de aarde bestaat, zal er een tijd zijn om te zaaien en een tijd om te oogsten, zal er koude zijn en hitte, zomer en winter, dag en nacht – nooit komt daar een einde aan. En in Spreuken 26:1 staat dat elke seizoen zijn eigen kenmerken heeft: sneeuw past niet bij de zomer en regen past niet bij het voorjaar, de tijd waarop in Israël de oogst binnengehaald wordt.

Specifiek over de winter gaat het ook niet zo vaak: slechts in 11 teksten gaat het over dit seizoen. Vaak wordt winter samen genoemd met zomer. Seizoenen waren in de tijd van de bijbel nog belangrijker dan bij ons. De mensen waren voor een goede oogst afhankelijk van de regen in het voor- en najaar. De seizoenen bepaalden zelfs wanneer het een geschikt moment was om oorlog te voeren.

Soms ervaren mensen hun eigen leven ook als een wisseling van seizoenen. Je wordt geboren, je groeit op, je wordt ouder en je sterft. Kindertijd vergelijken we dan met de lente, waarin allerlei nieuw leven te zien is, waar bloemen weer gaan bloeien, waar planten weer gaan groeien, waar knoppen uitlopen. Zomer zou dan de bloei van ons leven zijn, zeg maar de volwassenheid. En de ouderdom, de laatste levensfase, wordt vergeleken met de herfst.

Maar wat doen we dan met de winter? Is dat een levensfase, of zouden we gedurende ons hele leven perioden kunnen hebben die vergelijkbaar zijn met de winter? Perioden waarin het allemaal  niet zo wil, waarin we niet zo bloeien als in andere perioden? Ik denk het wel, en ik vermoed dat dit voor de meeste mensen wel  herkenbaar zal zijn. In de winter is het donker, en kil. In de natuur heerst rust, er is weinig activiteit, niet bij dieren en niet bij planten. Ook in een mensenleven kan het soms winter zijn, dan is er niet veel animo om dingen te doen, wat er moet gebeuren kost meer energie dan anders, het voelt ook koud en kil, het lijkt wel donker. Het kan zelfs lijken dat er niemand meer is die je nog ziet, die zich nog om je bekommert. Het kan lijken alsof God er niet meer is, dat Hij of Zij zich ook niet meer om je bekommert. Dat je wel probeert te bidden, maar dat je het gevoel hebt dat je gebed toch niet gehoord wordt. Dat je misschien zelfs niet eens meer de moed opbrengt om te bidden, of niet meer zo goed weet hoe dat moet of kan. Als iemand echt een depressie heeft, dan helpen daar geen goedbedoelde adviezen voor, dan is deskundige hulp geboden. Hoewel daar nog altijd een beetje een taboe op rust, hoef je je daar niet voor te schamen.

Maar als iemand een poosje wat somber is, dan kan het helpen om te bedenken dat het weer over zal gaan, dat meer mensen zoiets meemaken. Ook als we soms een poosje zelf niet meer kunnen bidden, kan het helpen om te weten dat anderen dat wel doen. Ook voor ons. In sombere periodes kan het helpen om te horen dat God er wel altijd is, ook als we daar niet zoveel van merken. Dan kan het helpen om te beseffen dat de Bijbel vol staat van Gods belofte, dat Hij of Zij er altijd voor ons zal zijn. Dat mogen we elkaar helpen herinneren.
Na de Tweede Wereldoorlog werd in Keulen deze tekst gevonden in een kelder waar Joodse mensen zich verborgen hadden gehouden:

ik geloof in de zon, ook als ze niet schijnt
ik geloof in de liefde, ook als ik die niet voel
ik geloof in God, ook als Hij zwijgt.

 

PKN Nederland