19 november 2013 - Meditatie verzorgd door pastor Fred van der Louw

U bent hier: Home - 19 november 2013 - Meditatie verzorgd door pastor Fred van der Louw

Gedragen door vleugels van de hoop

 

Er is een lied van de popgroep Bløf, na het verongelukken van hun drummer:

Wie legt me uit hoe alles werkt,

hoe groot het gat is tussen nu en nooit

En hoe het komt dat ik nu merk

Jij bent weg, maar dichterbij dan ooit.

 

Dat gevoel. Enerzijds machteloosheid. Het is gebeurd. Talloos zijn de vragen. Wie legt me uit hoe alles werkt, hoe groot het gat is tussen nu en nooit. Onbereikbaar. Ver. Weg. En toch. En hoe het komt dat ik nu merk. Jij bent weg, maar dichterbij dan ooit. Dat wonderlijke. Dat dubbele. Weg. En toch. Zo herkenbaar.

 

Hanna Lam heeft dat ook onder woorden gebracht. Op haar manier.

De mensen van voorbij

Ze blijven met ons leven.

De mensen van voorbij

ze zijn met ons verweven

in liefde, in verhalen,

die wij zo graag herhalen,

in bloemengeuren, in een lied

dat opklinkt uit verdriet.

 

Dat gevoel, als iemand er niet meer is. Dichterbij dan ooit. Met ons verweven. Je bent een tijd lang veel meer met haar/hem bezig dan tijdens zijn/haar leven.

Namen noemen van gestorvenen roept herinneringen op, maakt heel gemengde gevoelens los: je voelt de lege plek, je bent dankbaar voor al het goede wat geweest is, soms heel lang, soms schrijnend kort, je denkt ook aan wat moeilijk was, onaf bleef, of verzwegen, herinneringen worden weer even levend.

 

De laatste zondag van het kerkelijk jaar. Samen gedenken we hen die voorgingen. Deze zondag die gaat over het einde. Maar niet over het definitieve einde. Dat het allemaal zou eindigen in chaos en dood. In het niets. De eeuwige vergetelheid. Nee, dat niet, want op deze laatste zondag volgt wat. De éérste Advent. Het begin van de toekomst. Het oplichten van het doel van God met ons. Nieuw begin in de duisternis. Dat licht is ontstoken, zo geloven, vertrouwen wij, in de weg van Jezus. Licht der wereld.

 

Ons leven staat in dat perspectief. De mensen van voorbij in dat perspectief. Opgenomen in Gods ontferming. Het eeuwig erbarmen. Gedenken is: God in zicht krijgen. Zo houden we hen die ons voorgingen in beeld.

 

Ons lied wordt steeds gedragen door vleugels van de hoop.

Het stijgt de angst te boven om leven dat verloopt.

Het zingt van vergezichten, het ademt van Uw Geest.

In ons gezang mag lichten het komend bruiloftsfeest. (Tussentijds 175:4)

 

pastor Fred van der Louw

PKN Nederland