24 juli 2012 - We moeten het weer over God hebben door ds. M. Myburgh

U bent hier: Home - 24 juli 2012 - We moeten het weer over God hebben door ds. M. Myburgh

We moeten het weer over God hebben.

De PKN bestaat nu alweer 12 jaar. Aan het begin van de fusie, was er een kleine stilstand wat betreft de terugloop van het ledenbestand. Daarna ging het gewoon door want hoewel 25% van de Nederlandse bevolking religieus ingesteld blijkt te zijn, heeft die niet altijd de behoefte bij een kerk te horen. Er wordt gesproken van Believing without belonging. Geloven zonder binding.

Intussen proberen we op allerlei wijzen onze kerkleden binnen boort te houden. Jonge gezinnen raken uit beeld. Zij nemen niet meer deel aan het kerkelijke gebeuren en hun kinderen weten ook niet meer de weg naar de kerk te vinden.
En zij die hun kinderen nog in een kerkelijke traditie willen opvoeden, gaan wat meer schoppen. Bij hen is niet meer de vanzelfsprekende loyaliteit naar de plaatselijke kerk / gemeenschap te vinden, die vroeger zo vanzelf sprekend was.
Heeft het alleen maar te maken met het feit dat er op de reli-markt zoveel te vinden is aan geloof en groepen die doen aan geloof.
In Trouw van 11 juli jongstleden stond: De kerk geeft antwoorden op vragen die niemand meer stelt,(.... ).
Als je dit kopje leest, zou je denken dat deze opmerking is gemaakt door o.a. de hierboven genoemde mensen. Niets is meer waar. Deze opmerking is afkomstig van een groep jonge theologen (onder de 35 jaar) van de PKN die zichzelf “Dominee 2.0” noemen. In dat artikel zeggen ze: Met vragen als 'wat is echt?' en 'wat is authentiek?' is onze generatie erg bezig. Voor ons ligt het antwoord in het evangelie: Jezus heeft van ons verloste mensen gemaakt. Het gaat niet om wat je presteert, maar om wie je bent. Wij zouden kunnen vertellen hoe dat vorm krijgt in ons eigen leven.
Ze zeggen een brug te willen slaan tussen de kerk en de cultuur van deze tijd. En: We moeten staan voor onze overtuiging en niet met een diffuse identiteit – veelkleurigheid, eenheid in verscheidenheid, – naar buiten treden. We moeten weer over God praten.

Als ik dit lees, blijf ik haken bij: niet met een diffuse identiteit – veelkleurigheid, eenheid in verscheidenheid, – naar buiten treden. Aan de ene kant kan ik met ze mee in deze opmerking, aan de andere kant niet.
Hoe zo mee: met dat veelkleurigheid, eenheid in verscheidenheid, kom je heel gauw terecht in een soort van grijze brei. In een nog vis nog vlees gebeuren waarbij er in algemene termen wordt gesproken over: de liefde van God die er is voor alle mensen; iedereen hoort erbij zoals je bent, de waarheid is betrekkelijk want mijn waarheid hoeft niet de jouwe te zijn, enzovoorts.
Tegelijkertijd kan ik er niet helemaal in mee gaan. De kracht van die veelkleurigheid, die eenheid in verscheidenheid, ligt er volgens mij in dat we inderdaad welkom zijn zoals we zijn, zoals we geloven, met onze overtuigingen die soms heel verschillend kunnen zijn. Wij hoeven gelukkig niet te bepalen voor wie Gods liefde bedoeld is; men accepteert het niet meer als ik zegt dat 'mijn waarheid' de waarheid Gods is. We kunnen alleen God vermoeden en daarover vertellen, daarbij hopend dat er iets van God oplicht in de woorden die klinken en in de dingen die we doen.

De geschiedenis van de protestantse kerk geeft genoeg voorbeelden van scheuringen die ontstonden omdat mensen oprecht geloofden dat 'hun kerk' de ware kerk is en dat alleen daar het woord van God klinkt. In mijn eerste gemeente vertelde men mij hoe het toch kan dat er in Ezinge geen vrijmaking plaatsvond in 1944 – dat in tegenstelling tot de dorpen eromheen waar families en kerken uit elkaar vielen. Het kwam doordat dominee Stadig die er toen al 50 jaar dominee was, zei: 'als er wat verandert, horen jullie dat wel.' (Dat waren er nog tijden …. grapje!)

Is het mogelijk met één mond te spreken over God? De enige leidraad die we hebben is de Bijbel. Daar maakt God zichzelf aan ons bekend als: IkZalErZijn. En in zijn Zoon Jezus van Nazareth, maakt Hij ons duidelijk dat Hij de God van de levenden is. Wat dat voor ons betekent? Wellicht moeten we het daar met elkaar over hebben. Want, zeggen de jonge theologen: Mensen begrijpen de taal van ervaring, ook al zal het begrip 'God' altijd abstract blijven.

ds. Miekie Myburgh

PKN Nederland