23 augustus 2011 Een viering in Vleesbaai - Door Ds. Miekie Myburgh

U bent hier: Home - 23 augustus 2011 Een viering in Vleesbaai - Door Ds. Miekie Myburgh

Net terug van vakantie uit Zuid-Afrika, moet ik een stukje schrijven voor Samenklank. Geen makkelijke opgave als je geest nog ergens tussen daar en hier onderweg is. Het stukje in de vorige Samenklank, hielp mij even op weg. Het ging onder andere over het vinden van stilte en stiltegebieden – ook in jezelf. Gelijk kwam de uitgestrektheid van Zuid-Afrika mij voor ogen. Daar geen probleem om een stiltegebied te vinden en rust voor je ziel. Daar ook geen probleem stil te worden vanwege de schoonheid van Gods aarde en het besef hoe bevoorrecht we zijn dat we die mogen aanschouwen, bewandelen en bewonen.

Ook de weg die we reden naar Vleesbaai (in de buurt van Mosselbaai) kwam mij voor de geest. Het was vroeg op de zondagmorgen – uitgestrekte landerijen met grote groepen ‘volstruisen’ (struisvogels) die nieuwsgierig onze kant op keken toen we langsreden. Voor een foto waren ze niet in – op hoge poten renden ze in gelid de andere kant op toen we uit de auto stapten. We gingen met een bevriende collega –Aubrey Marais- naar een ‘plaasdiens’ (lees - boerderijdienst) van de Verenigende Gereformeerde Kerk van Mosselbaai. (de Sow-kerk van de zwarte en kleurlinggemeenschap in voornamelijk de Kaap) De voorganger was ds. van der Rost. Een afstammeling van een slaaf die door slavenhandelaar van der Rost naar Zuid-Afrika werd afgevoerd. Ds. van der Rost was een kleurling – dus ergens in zijn voorgeslachten heeft een blanke zich (hoogstwaarschijnlijk) vergrepen aan een van zijn voor-moeders.

Omdat we niet wisten waar het was, reden we achter ds. van der Rost aan. Hij reed in een ‘bakkie’ (= een kleine truck) met kap erop. Onderweg stopte hij steeds langs de weg om mensen op te pikken. Achterklep open, opschuiven en nog wat meer mensen konden meerijden.

Bij de viering waren er behalve de 14 bezoekers (wij) nog zo’n 15 andere mensen. Meestal zijn ze met meer, maar de vorige dag hadden ze 2 begrafenissen. De zang werd begeleid door de ouderling die een gitaar bespeelde. Meeste van de liederen werden uit het hoofd gezongen en heten ‘koortjies’. Ds. Marais werd ter plekke in de dienst gevraagd een gebed te doen ná de preek. En tijdens het avondmaal vroeg ds. van der Rost Wessel en mij mee te doen met het voorlezen van het formulier en het uitspreken van gebeden – niets voorbereid op papier, gewoon zo recht uit het hart. Na de dienst was er koffie en thee met wat lekkers voor de gasten. De vrouw van de ouderling was ’s ochtend om 6 uur opgestaan om de scones te bakken voor de gasten.

Het vinden van stilte en stiltegebieden tijdens je vakantie. Daar, toen, viel je vanzelf stil. Niet alleen maar vanwege de vroege ochtendstilte, de ruimte en de uitgestrektheid die je tegenkomt zo tijdens de rit naar Vleesbaai. Ook vanwege de verhalen die dit land en zijn mensen impliciet, soms zonder woorden al met je delen. De gastvrijheid en hartelijkheid – ondanks de armoede en het “swaarkry “ - die je zomaar ten deel vallen. Een land met 25 miljoen werklozen. (70% van de beroepsbevolking).

ds. Miekie Myburgh
 

PKN Nederland