U bent hier: www.pknbeverwijk.nl - Meditaties - 15 juni 2016 - Eens komt ... - door Ds. Otto Sondorp

Het lijkt er op dat het zomer is geworden. Als ik dit schrijf is het buiten behoorlijk koud en de zon laat zich al een tijdje niet zien. Geen zoele zuidenwind maar een frisse en stevige bries uit het noorden.  Onwillekeurig speelt in mijn hoofd dat bekende lied over de grote zomer komt.  Die komt. Eens.

 

Eens komt de grote zomer

waarin zich ’t hart verblijdt.

God zal op aarde komen

met groene eeuwigheid.

De hemel en de aarde

wordt stralende en puur.

God zal zich openbaren

in heel zijn creatuur.

 

Dat is dus niet zomaar een zomer, maar een ‘grote’ zomer. Een zomer die aanbreekt als God op aarde zal komen. Maar vraag ik u heel eerlijk: verwacht u Zijn komst deze zomer? Of wordt het een zomer als alle andere.  Zijn zomer zal in ieder geval iets heel anders zijn dan wat wij ons bij een zomer voorstellen. Zomer is voor ons: een heerlijk ontspannen tijd, met zon en een goed gevoel. Het leven lijkt wat gemakkelijker, ook al geldt dat niet voor iedereen, want het is ook een tijd waarop velen er op uit trekken. Dat kan voor achterblijvers soms heel moeilijk zijn.

Toch is voor veel mensen de zomer vooral die tijd van schoonheid en volmaaktheid, ook een periode van ontspannen, wie weet van een ontluikende liefde. Zo wordt die zomer om ons heen immers in alle toonaarden bezongen.

In de bijbel is het eigenlijk al niet anders: de zomer is weliswaar een periode van droogte, maar bovenal een tijd van verwachting. Een heerlijke tijd.  Want ze wordt vooral gezien als een tijd van oogsten.  Soms lijkt de zomer in de bijbel zelfs wel samen te vallen met die ‘oogst’. Misschien is het goed om daarbij te bedenken dat er in de bijbelse wereld eigenlijk alleen maar sprake was van twee jaargetijden: zomer en winter. De winter is de regentijd, de zomer een tijd van rijping en oogst. Een tijd van vreugde want de oogst garandeert het voortbestaan van leven. Een oude joodse wijsheid zegt over de verhouding tussen zomer en winter: deze wereld is de winter (waarin geploegd en gezaaid wordt), de komende wereld is de zomer (waarin de oogst wordt binnengehaald). Zou dat die grote zomer zijn? Een tijd waar we reikhalzend naar uit mogen zien.

Dat doet me denken aan die parabel van de vijgeboom als Jezus zegt: “Leer van de vijgenboom deze les: zo gauw zijn takken uitlopen en in blad schieten, weet je dat de zomer in aantocht is. “ (Marcus 13:28/Matteus 24:32/Lucas 21:30).

Dat wil zeggen: kijk naar de tekenen die het Koninkrijk van God aankondigen, die ons gespitst doen zijn op ‘de grote zomer’. Als in de ‘groene eeuwigheid’ de vruchten  van de Geest worden verzameld. Ik probeer me dat ‘gespitst zijn’ op die groene eeuwigheid voor te stellen. Hoe doe je dat? Waaraan herken je dit komen van God op de aarde? Het begint denk ik vooral met kijken, met zien. En dan vooral  anders kijken. Anders zien dan je eigenlijk van nature doet, waarbij het perspectief van de  ‘winter’ zo vaak overheerst: dan zie je vooral alles wat niet goed is, alles wat met geweld en narigheid te maken heeft. Je kunt ook anders kijken, meer zomers kijken: dat betekent dat je kijkt naar wat er goed gaat tussen mensen, dat je ziet dat mensen enthousiast worden en niet langer cynisch achter over leunen. Dat er gemeenschap groeit. Als je merkt dat de Geest in haar werkt. Als je zo kijkt, voel je als het ware de warmte van het geloof, de liefde van God. Dat kan het begin van de grote zomer zijn.  Als je ziet dat de vijgenboom niet meer verdord is, maar begint uit te botten. Een gezegende zomer gewenst!

 

Otto Sondorp

PKN Nederland