19 april 2011 Meditatie verzorgd door ds. Miekie Myburgh

U bent hier: Home - 19 april 2011 Meditatie verzorgd door ds. Miekie Myburgh

Als deze Samenklank bij u in de bus valt, zijn we aangekomen bij de stille week. De week waarin we gedenken de weg die Jezus van Nazareth is gegaan - Hij die wordt genoemd Zoon van God, onze broeder, de Christus/Messias. De weg die Hij ging -een weg van liefde– tot het einde toe. Een weg ten Leven, koste wat het kost, ook al moest dat door de dood heen. Het is soms ook een weg van het opnemen voor de kleine en zwakken; de weg van opkomen voor de verstotene; de weg van een keuze maken voor de mens tegen structuren en regels die van de mens een object maken. Een weg die voor Jezus, de Christus, uitliep op veroordeling, marteling, dood, gewoon omdat Hij waarschijnlijk niet anders wilde en ook niet anders kon dan kiezen voor het Leven. Misschien ook omdat, als je eenmaal die keuze hebt gemaakt en eraan bent begonnen, je niet meer wil stoppen, omdat deze weg en dat waar het voor staat, krachtiger en meeslepender, sterker en inspirerender is dan geen weg gaan - de weg van onverschilligheid en ‘waar is het goed voor’.
 

Als ik dat zeg, dan moet ik onwillekeurig denken de bevrijdingsbewegingen die van tijd tot tijd op gang kwamen. Daarbij denk ik ook aan het project van de jongeren die geld bij elkaar maken voor Stichting Jarige Job – opdat kinderen van ouders die bij de voedselbank moeten aankloppen, ook de mogelijkheid krijgen hun verjaardag te kunnen vieren. Ik zou zelfs dat wat in de Arabische wereld gaande is, hieronder willen verstaan. Mensen die dagelijks leven in een doodsbestaan, kiezen voor het leven, ook al moeten ze ervoor sterven.


Het gaan van de weg ten Leven gebeurt omdat liefde en zorgen-voor sterkere krachten zijn dan haat en onverschilligheid. Daar hoop ik op, daar vertrouw ik op, dat geloof ik ook op grond van de overleveringen van de geloofsgetuigen die vertellen over Leven dat heeft gezegevierd boven de dood: De Heer (en dat waar Hij voor staat) is opgestaan. Het hoe, dat weten we niet, maar dat er opstanding was – wellicht in de mensen zelf – dat is duidelijk want nog steeds vieren we het feest van de opstanding. Het feest van Gods liefde en trouw, de dood voorbij.


Zo stilstaande bij de weg die Jezus Christus is gegaan voor ons, komen we bij Pasen.

Een feest dat iedere zondag – de eerste dag van de week – wordt herdacht en gevierd.

Mogen we als gemeente van Christus met elkaar maar ook ieder in eigen familieverband de verwondering van het Leven vieren, ervaren en uitdragen.


Ik sluit af met woorden van M. Vlaardingerbroek, opgenomen in het boekje ‘Hoopvol naar Pasen”


Pasen -

Vroeger begreep ik het volkomen.

Nu begrijp ik iets minder,

verwonder ik me meer.

Het gaat niet om hoeveel je weet,

het gaat om wat het met je doet.

Pasen vult mij met een enorme hoop!


Gezegende Pasen.

Ds Miekie Myburgh
 

PKN Nederland