10 april 2012 - Meditatie verzorgd door ds. M. Myburgh

U bent hier: Home - 10 april 2012 - Meditatie verzorgd door ds. M. Myburgh

Afgelopen weekend hebben we gevierd dat God op ultieme wijze zijn verbond van trouw met ons gestand heeft gehouden. In en door Jezus Christus, zijn Zoon, de Messias, is de dood overwonnen. We mogen leven als bevrijde mensen en met Inge Lievaart (Tussentijds lied 167 vs 1) mogen we zingen:

De toekomst is al gaande,
lokt ondanks tegenstand
ons weg uit het bestaande
naar eens te vinden land.

Bemoedigende, uitnodigende woorden.

We mogen leven, het leven omarmen. Daartoe zijn we geschapen - te leven als Gods geliefde mensen. Te leven nú want het gaat om nu en niet om morgen of later of ooit.
Want het leven is ons nu gegeven als geschenk om van te genieten, om te delen, om te vieren.

Hoe dat te doen zo midden in het leven van alledag dat soms als heel gewoon en vanzelfsprekend wordt ervaren; dat soms als een molensteen om je nek hangt vanwege zorgen, pijn, verdriet; vanwege niet uitgekomen dromen?

Het leven omarmen…
Misschien kunnen we leren van onze Indiase medegelovigen die (zoals verteld door Pater Putman) dit prachtig verbeelden in en door het kruis dat ze hebben hangen in hun kerken. Niet een gekruisigde Jezus hangt er met spijkers in zijn handen en voeten en een doorn kroon op zijn hoofd, maar de Christus, aangekleed en weglopend van het kruis, ons tegemoet.

Daartoe nodigt zo’n beeld ons uit:
We mogen alles wat ons tegenhoudt om te leven en te genieten, bij het kruis brengen, het daar achterlaten en daarvan weglopen, het leven tegemoet. We kunnen dat doen omdat we ons gedragen mogen weten door de zekerheid dat God ons vasthoudt in leven en sterven.

Dat Hij ons draagt, als het leven ondraaglijk wordt.
Dat Hij ons liefheeft, als het leven liefdeloos aanvoelt.

Dit mogen we geloven.
Dit mogen we omarmen.

Wat het van ons vraagt?
Ervoor te gaan ook als de weg onbegaanbaar lijkt. Het te doen en te durven, ook als het lijkt alsof er daarvoor geen ruimte over is.

Met Palmpasen werd onderstaand verhaaltje van Toon Telegen voorgelezen (uit: Opengaan, een uitgave van de PKN). Wellicht kan dit verhaaltje duidelijk maken hoe het wonder van het Paasgebeuren en het geschenk van Leven, te omarmen:

Vroeg in de ochtend, toen de eekhoorn nog in bed lag, werd er op zijn deur geklopt.
'Wie is daar?'vroeg hij.
'lk ben het,'zei een stem. 'De olifant.'
'Kom je op bezoek?' vroeg de eekhoorn.
Even was het stil. Toen vroeg de olifant 'Wil je dansen?'
'Dansen?'vroeg de eekhoorn. 'Nu?'
'ls dat raar?'vroeg de olifant.
'Nou... raar...'zei de eekhoorn. 'Het is nog heel vroeg.'
'Dus je wilt het niet?' vroeg de olifant.
De eekhoorn dacht even na en vroeg: 'Waar wil je dansen?'
'Bij voorbeeld hier, voor je deur,' zei de olifant.
'Maar daar is helemaal geen plaats'
'Dan dansen we niet te ver uit elkaar,' zei de olifant.
'Dan vallen we zeker naar beneden.'
'O'. zei de olifant. 'Dus je wilt niet dansen.'
De eekhoorn stapte uit zijn bed.
Even later legde hij zijn ene arm op de schouder van de olifant en sloeg zijn andere arm om zijn middel.
De olifant zei dat hij tot drie zou tellen, schraapte zijn keel en telde tot drie.
Toen maakten zij één danspas, verstapten zich en vielen naar beneden.
Versuft lagen zij naast elkaar in het natte gras onder de beuk.
'Vond je het een slecht idee, eekhoorn?' vroeg de olifant.
'Nee hoor,' zei de eekhoorn.
Hij wreef over de buil op zijn hoofd en dacht aan die ene pas die echt een hele mooie danspas was geweest.”

Het leven omarmen als geschenk, vraagt om durf om die ene, soms onmogelijke, (dans)pas toch te nemen.

Moge we het aandurven het geschenk van Leven te omarmen.
Wetend, gelovend dat (in de woorden van Inge Lievaart, vs 5)

De toekomst houdt ons gaande,
voert ondanks tegenstand
ons uit het doods bestaande,
naar nieuw, bewoonbaar land.

 

Ds. Miekie Myburgh
 

PKN Nederland